ملکوت

روزنوشت‌های داريوش محمدپور
چهارشنبه ۱۴ مرداد ۸۸ :: August 5, 2009 

برای بانوی‌ام...

... که روزهای درازی است غصه‌دار است؛ این نغمه، نغمه‌ای است زبان حال این روزهای بسیاری از ما. شاید دست نوازش و مرهمی بر زخمی باشد. برای ماها که فرو نمی‌افتیم؛ ماها که مبارزه می‌کنیم و از میان تندر و توفان عبور می‌کنیم و پا به پای هم به پیش می‌رویم.

تمام حقوق اين صفحه براي نويسنده محفوظ است