شجریان آوازی دارد در ماهور روی غزلی از حافظ با مطلع «سحرم دولت بيدار به بالین آمد». اين غزل را شجریان بر خلاف ماهورهای معمول به جای اینکه از درآمد شروع کند، از اوج میخواند و عراقِ ماهور. این اثر در دورانی تولید میشود که سايه بر بخش موسیقی رادیو نظارت داشته و راهنمايیهای او در شکلگیری این آواز به اين صورت، تأثیر داشته است. بیت نخست را اگر قرار باشد کسی از درآمد ماهور بخواند، آوازی که روی این بیت میآيد، آوازی بیرمق و نامتناسب با معنا و مضمون بیت میشود که میگوید: «برخیز که آن خسرو شیرین آمد» و به دنبالاش سخن از «مژدگانی دادن» است. مشکل ادای درست شعر و توجه به مضمون و معنای بیت، موسیقی کلام و متناسب کردن آن با آواز، مشکلی هميشگی و البته امروزی خوانندگان ماست. به نظر من، ماجرا راهحلی ساده دارد و آن هم اعتنا به تمامی ارکانی است که يک آواز خوب را شکل میدهد يعنی وجود يک شعرشناس خوب، یک خوانندهی مسلط و توانمند، آهنگسازی که هم شعر و هم موسيقی را خوب بفهمد و نوازندگانی که در کار خودشان ماهر باشند و از ظرافتهای اجرا آگاهی خوبی داشته باشند. متأسفانه این ارکان هميشه با هم جمع نبودهاند و البته غرور اهل موسيقی و بدعهدی ایام و نامردمی اهل زمان، همگی دست به دست هم میداده و کارهايی را که میتوانستند (یا میتوانند) بسيار بهتر باشند، تبدیل به آثاری متوسط میکنند. به هر حال، اين آواز را گوش کنید و ببينيد که نظارت شعرشناس و موسیقیشناسی چون سایه و صدای لطيف و قدرتمند شجریان در آن دوره چه آوازی را آفريده است.