بخش آغازين سخنرانی دکتر سروش را درباره‌ی امام علی گوش می‌دادم. همين جملاتِ اول‌اش حسابی تکان‌دهنده است:
«...مردم عوام به خاطر اين‌که کسی را بزرگ بشمارند، او را تا سطح خودشان پايين می‌کشند؛ فضايلی را به او نسبت می‌دهند که خودشان آن‌ها را فضيلت می‌دانند. و نيکی‌هايی را در او سراغ می‌گيرند که برای آن‌ها عظمت دارد...»

ما بعضی وقت‌ها، خودمان چيزی در نظرمان بزرگ و مهم است، و فکر می‌کنيم بزرگی هر کسِ ديگری به اين است که در قالب همينی باشد که ما می‌گوييم و ما می‌انديشيم! بيش از يک سال پيش، يادداشتی نوشته بودم با عنوان «شعرهای واقعی يا واقعيت‌های شعری». قرابت فراوانی دارد با اين سخنرانی. درباره‌ی علی واقعی - يعنی علی بن ابی‌طالب - صحبت کردن بهتر است تا آلوده کردن ذهن و زبان به فکر علی جعلی و قلابی (يعنی همين علیِ مدرک جعل‌کن!)