ملکوت

روزنوشت‌های داريوش محمدپور
چهارشنبه ۵ تیر ۸۷ :: June 24, 2008 

همه را نشايد، پس چه را شايد؟

قطعه‌ای از نامه‌های عين القضات است. حرف‌های خودم را از توی‌اش پاک کردم. اول و آخر قطعه، قطعاتی از سه تار پرويز مشکاتيان در نواست. دل‌تان خواست همان‌ها را گوش کنيد!
همه‌ی شلختگی، بی‌نظمی و سرعت‌اش را بگذاريد به حساب حال خراب‌ام که دارد فاتحه‌ی پادکست را هم می‌خواند!


تمام حقوق اين صفحه براي نويسنده محفوظ است