اگر به بخش طربستان ملکوت در قسمت ديگران رفته باشيد، حتماً سرود «آمريکا آمريکا» را دیده و شايد شنيده‌ايد. امروز ضمن کار داشتم اين سرود را گوش می‌دادم و با خود فکر می‌کردم که تعابير شعر اين سرود اگر چه قديمی است و در حال و هوای انقلابی ايرانِ سال‌ها پيش، اما هنوز هم که هنوز است درباره‌ی حکومت آمريکا صادق است: «عقرب جراره» و «روبه مکاره»‌ای که جور و جفا دارد و مهر و وفايی در او نيست. آمریکا تاريخ و پيشينه‌ی درازی در خشونت‌ورزی و قلدری دارد. هر اندازه که نهادهای دموکراتيک در داخل آمريکا قدرت داشته باشند و به سود خود مردم آمريکا خوب عمل کنند، دستگاه سياست خارجی آمريکا رسماً در کار خون‌ريزی است:
«در همه گیتی به پاست نايره‌ی جنگ تو
گوش جهان خسته از طبل بد آهنگ تو
رسم تو عصيان‌گری، کار تو ويرانگری . . .»
وقتی اين سرود را گوش می‌دهيد به افغانستان و عراق فکر کنيد. به مردم لبنان و فلسطين هم فکر کنيد. اگر هم دوست داشتيد می‌توانيد به تمام خونريزی‌ها و شیطنت‌های آمريکا در پنجاه سال گذشته فکر کنيد. حتی می‌توانيد به کودتای ۲۸ مرداد هم فکر کنيد! اين‌ها معنی‌اش اين نيست که جز آمريکا هيچ فتنه‌گر و خونريزی و خشونت‌ورز و مستبد ديگری در هيچ جای ديگری وجود ندارد. تا دلتان بخواهد هست! زير گوشِ من و شما هم هست! هر چه خبرهای اين روزها را بيشتر می‌خوانم، از آمريکا بيشتر حرص‌ام می‌گيرد! اين رييس جمهور ابله هم که تازگی ياد اخلاق افتاده است و پای توی کفش پزشکی در مسايل ژنتيک و جنينی کرده است. بانو راست می‌گفت. عجيب است که بوش برای طفلی که به دنيا نيامده است هنوز و ممکن است بيمار يا عليل به دنيا بيايد، دل می‌سوزاند و ياد خدا و اخلاق می‌افتد، اما وقتی کودکان و زنان و پير و جوان زیر گلوله‌ی تجاوز در افغانستان، عراق، لبنان و فلسطين جان می‌سپارند، هيچ احساس مسئوليت اخلاقی نمی‌کند و خدا يادش نمی‌افتد! قسمت دردناک‌تر ماجرا اين است که ما هم داريم وضع را بدتر می‌کنيم و عملاً با اقدامات به ظاهر مقاومت‌گرانه کمک‌کار تمام جنگ‌افروزی‌های آن‌ها هستيم! تلويزيون چند روز پيش داشت درباره‌ی کره‌ی شمالی، ايران يا سوريه يا نمی‌دانم حزب‌الله حرف می‌زد و می‌گفت «جامعه‌ی بين‌المللی بسيار عصبانی است» و مقصودش از «جامعه‌ی بين‌المللی» البته قدرت‌های بزرگ و در رأس آن‌ها آمريکا بود! يعنی جامعه‌ی جهانی مترادف با مردم جهان نيست، بلکه مترادف با زور سر نيزه‌ی جهانی است! درد است و اندوه است و تأسف! سرسام‌آور است اين روزگار مردم‌کش!