وقتی حرف زدن لاريجانی را در اين کنفرانس مونيخ می‌شنويد، سخنان يک سياست‌مدار مسلط و با سواد را می‌شنويد. من به مواضع يک دولت کاری ندارم. آدم می‌تواند سخنان سياست‌مدار هر کشوری را بشنود و تشخيص بدهد طرف چه اندازه «سواد» دارد و چقدر بارش هست. همه می‌دانيم لاريجانی صدا و سيما چه مديری بود. لاريجانی هر چه که بود لااقل آدم بی‌سوادی نبود. کسانی که لاريجانیِ علمی را می‌شناسند می‌دانند کسی است که در فلسفه و منطق يد طولايی دارد. این جنس سخنرانی لاريجانی را من هرگز نشنيده بودم. هرگز. سخنانی سنجيده و متين بدون هوچی‌گری و شاخ و شانه کشيدن‌های بيهوده. واقعاً دست مريزاد. شما فقط همين جنبه‌ی رتوريک و کلامی سخنان لاريجانی را داشته باشيد. من هميشه از بعضی از سياست‌مداران انگليسی به خاطر سنجيده سخن گفتن‌شان و سياست‌مدارانه حرف زدن‌شان ستايش کرده‌ام (کاری ندارم که اغراض و نياتِ آن‌ها خوب است يا بد)، اما در اين يکی دو سال اخير، حرف‌هايی از جنس حرف‌های لاريجانی بيشتر به معجزه شبيه است! باور نمی‌کنيد؟ اين فيلم را ببينيد و با اين سخنان لاريجانی مقايسه کنيد تا بفهميد چه می‌گويم!