داریوش عزیز، کتاب "خودمداری ایرانیان" را می خواندم -اثر دکتر حسن قاضی مرادی. چندان کاری به اقتباسات مارکسیستی غربی و آلتوسری آن ندارم، اما این بحثش که حربه ی استراتژیک حکومتی خودکامه در جامعه ی خودمدار و ذره ای شده و مستغرق در حال و اکنون، تحقیر است و نه رد و نقض، توجهم را جلب کرد و هنوز البته در حال سبک و سنگین کردن مطالبم، اما سویه ی متقابل که ورطه و سلطه ی خودمداری و روزمرگی مردمان تحت حاکمیت است، اقلاً نشانه هایش در این جنبش قابل انکار نیست. می دانی یا نمی دانی، من احتراز از اظهار سمت و سوی و جناحی شدن شخص و شخصیت و اندیشه ام دارم و دست کم به عنوان یک روحانی نمی توانم و نمی خواهم که از انسان دست بکشم و به جناح بسنده کنم و مخاطبم را تقلیل و تنزیل دهم به گرایش و گروشی که دارد و لزوماً از سر یقین و تحقیق هم نیست، اما این مطالب ذهنم را مشغول کرد و نگران شدم که مبادا همین روزمرگی و خودبسندگی آنچه را "امری ناروزمره" باید تلقی گردد، "روزمره" کرده باشد و به مثابه ی یکی از اینترست ها و فیووریت های یک "خود" هر کس، که مثلا! از بوکمارک ها و شیرهای دنیای حقیقی وی است، اما به عنوان یکی از آیتم های انتخابی همان دنیای "وی". تصور می کنم این امر رخ داده است و چرا استراتژی تحقیر و یاوه اثربخش است، چون در کنار اعتماد به نفسی که می زداید و پوچی ی که تلقین می کند، سرگرم می کند و به روزمره ترین نحوی مایه ی گپ و گفت و نقل مجالس و شوخی ها و تمسخرها و ما لا یعنی ها های دیگر می شود، و روزها می گذرد و می گذرد...شاید اگر کلام جدی و منسجم صدور می یافت با نقد به جای نقل و تفکر جای تمسخر مواجه می شد و این رخوت روزمره ی فعلی بر فضای بین دوستان حاکم نمی شد. غرض اینکه در صورت صحت عرایض این کمترین، باید دوستان نه در فکر خندیدن به جماعت متقابل و در خنده به غفلت و رخوت رفتن باشند، بلکه فضای ذهنی و زبانی خود را جدیت بخشند و این مسخرگی شرم آور رسانه ها و سردمداران را دام تلقی کنند و فضا فریبشان ندهد. از سویی دیگر در برابر تحقیری که ولو مکتوم و مورد انکار، اما در حال سیطره و سلطه جستن و یافتن است، به جای تکرار و استمرار آن یاوه های تحقیرکننده، به پرورش و پردازش ریشه ها و اندیشه هایی بپردازند که تامین کننده ی غرور مستدل جمعی و تضمین کننده ی یک قرار و ثبات مستند اجتماعی بتواند باشد. اطاله ی کلام را به حوصله و کرم خود بر من خرده نگیرید که بداهه اندیشی و بداهه گویی همین می شود. ارادتمندم.

سلام.

زبان کوچه بازاری احمدی نزاد خیلی بهتر از چیز چیز کردن های موسوی تو برنامه ی زنده ی تلویزیونیه.
---------------------

بارک الله به اين فهم!

د. م.

متن کامل درس گفتارهای مصطفی ملکیان سال های 76و 77(126 صفحه) - جریان شناسی فرهنگی معاصر-1-بررسی وضع فرهنگی کنونی ایران و جریان های روشنفکری موجود در آن،2- نقد نظریه قبض وبسط تئوریک شریعت دکتر سروش3- جریان های فرهنگی معاصر

http://www.4shared.com/document/yPmEaiD8/Mostafa_Malekian__1376-77_.html

درباره پ.ن. 2: دل ها و اندیشه های بیدار باید به حکم بیداریشان نقد کنند و"ایراد" بگیرند. اگر ایراد گرفتن دردی را دوا نمی کند ایراد نگرفتن هم دردی را دوا نمی کند پس می گوییم تا دست کم به وجدانمان پشت پا نزنیم.

نرود میخ اهنین در سنگ!

سلام،
پرسیدی چه سری در کار است؟ داستان معروف خیاط هایی که برای پادشاه لباسی از برهنگی دوختند را شنیده ای. همه از ترس متهم شدن به حرمزادگی سکوت کردند تا اینکه کودکی که استعاره است برای جان های پاک سکوت را شکست و وجدان های خفته را بیدار کرد و به قول سیاوش کسرایی در شعر آرش کمانگیر:
کم کمک دراوج آمد پچ پچ خفته
خلق،چون بحر برآشفته،
به جوش آمد،
خروشان شد،
به موج افتاد،
...
و اینک جان های پاک باید سکوت را بشکنند.