طرف مثل نقل و نبات کلمات را خرج می‌کند. همين‌جوری راه به راه می‌گويد سکولاريست، اومانيست، ليبرال و اصطلاحاتی مثل اين. و همه را به قصد تحقير و برچسب زدن و تخريب به کار می‌برد. وقتی می‌گويد سکولاريست، مقصودش ناسزاست نه توصيف. خنده‌دار آن است که عده‌ای مثل خودش پيدا می‌شوند که وقتی می‌خواهند به امثال او ناسزا بگويند، فقط می‌گويند: «مرتيکه‌ی مسلمان!». می‌بينيد چقدر ارزش‌ها جا به جا می‌شود و آدم‌های ديوانه در دنيا زیادند؟ هم آن آدم ليبرال با لیبرال بودن‌اش حال می‌کند و هم کلی آدم مسلمان از مسلمان بودن‌شان. واقعاً نقطه‌ی اعتدال کجاست؟

بعد التحریر: خودم شخصاً اين حالت را خيلی دوست دارم، ولی می‌توانم هم حال آن اولی و هم حال بعضی از دومی‌ها را تجسم کنم وقتی با يک «مسلمانِ ليبرال» مواجه می‌شوند! آن وقت احتمالاً هر دوتاشان از عصبانيت موهای سرشان را می‌کنند و يکی می‌گويد ليبرال که مسلمان نمی‌شود و آن يکی می‌گويد مسلمان که ليبرال نمی‌شود! و من خنده‌ام می‌گيرد!