بسم...
1-وقتی متن نوشته های اقا داریوش و کسانی که نظر میدهند را میخوانم به خوبی این واقعیت که از شاگردان یاتاثیر پذیرندگان دروس عاشقی سروش ومولوی هستند را در میابم.واز این بابت که میبینم همفکران و همراهانی دارم وهستند که با نیت خالص در این مسیر گام میزنند بسط خفیفی درونم احساس میکنم.
2-واما عشق:بلی شما که از عشق میگویید راست و درست میگویید.اما انها که از اخلاق کرم میگویند وانان که از اخلاق عدالت میگویند وانان که ازاخلاق زهدعالمانه یا پارسایی دینمنشانه میگوند و انان که از مدنیت وتنعم دنیاوی امابه همراه قناعت و پارسایی میگویند ،همه راست و درست میگویند.من به شخصه هیچ دلیلی برای ترجیح یکی از این موارد بر سایر موارد نمیبینم.معتقدم که اگر مردم جهان هر کدام به یکی از این موارد گرایش نمایند مشکلی پیش نمی ایدواز سویی هر کس برای در پیش گرفتن یک راه درست از نظر حق اندیشی به هر یک از این راهها که دراید درست درامده است.یعنی هم از لحاظ عملی و هم به لحاظ نظری به سخنم ایمان دارم.اما میماند دو نکته
1-عشق انی نیست که تنها از ان سخن بگوییم یا به راستی بتوانیم توصیفش کنیم.گرچه عشق را تنها عاشق میفهمد و او هم نمیتواند ان را وصف کند؛بلکه عشق یک ارمان اسمانی و یلند به بلندای همان کوه قاف عطار است که تنها سیمرغ به ان راه دارد.از سویی نیک اگاهیم که حتی بزرگان به قله راه یافته انرا به بخت و اقبال امیان نسبت داده اند.پس ما جهد میکنیم ولی توهم عاشق بودن هم نمیکنیم.
2-به عقیده من اگر هزار راه برای زیستن باشد ،از ان میان تنها یک راه است که عاشقانه نیست.ان هم راهی است که در ان این نشانه ها را بتوان یافت؛به این جهان ختم بشود(جهان مادی)ازاخلاق در ان خبری نباشد.اما اخلاق خود چند ادب دارد1-عدالت2-احسان3-کرم ومحبت4-زهد5-عرفان6-قناعت7-عزت طلبی عالمانه8-عزم بر خدمت بی منت 9-دیانت عالمانه10-صداقت
هر یک از این 10 مورد اگر در یک شخص باشد او انسانی است که سیمرغ قله قاف به وی نظر داردواو را برگزیده است تا یااو را به ان بزم عاشقان بکشاند و یا از شادی بزم عشق جرعه ای بنوشاند.
نکته اخر اینکه مدعیم نشانه های اخلاقی در این 10 مردند مگر اینکه کسی موردی بیاورد که از صبغه مشترک این 10 مورد یعنی پاکی پارسایانه بهره ای داشته باشد.

درود بر شما . من می خواستم ببینم که آیا ممکن است کسی چون من به جرگه ی ِملکوتیان وارد شود یا خیر ؟ لطفن از هر گونه کمکی دریغ نکنید !
***
دوست عزيز،
پيش‌تر هم بارها در این وبلاگ نوشته‌ام که حلقه‌ی ملکوت فعلا عضو تازه‌ای نمی‌پذيرد.

د. م.

عالی بود. بسیار عالی بود و حق هم همین است. عاشقی یعنی دیگران را در نظر داشتن و خود را ندیدن. عاشقی یعنی بخشش و کرامت وجود بدون ذره ای چشمداشت. اما جناب داریوش عزیز ، بند های پایانی نوشته تان بوی نوعی گله و شکایت می دهد. گله و شکایت و دیگران را نامطلوب دیدن ، شیوه ی عاشقی نیست. از چشم عاشق اگر نگاه کنیم ، حتی بدی ها و بی مهری ها هم اولا شیرین می شوند وثانیا تمام آنها را «معلول» می بینیم. پس جای شکایت - یا حتی روایت - از آنچه نمی پسندیم، نخواهد ماند. عاشقی قطعا شیوه ی رندان بلاکش باشد. به خودم نهیب می زنم که عاشق شو ار نه روزی کار جهان سرآید...

جملاتي بس دلنشين بود ممنون ولي سرگردانم و نميدانم كجايم اگه ميتوني كمكم كن
درد بي عشقي ز جانم برده طاقت
ور نه من......

آری عزیز،خود را باید به دست حضرت عشق سپرد و بس. تنها مقامی که شایسته است جان را بی چون و چرا به دستش سپرد ...و شما نشانه ها و لوازم سلوک عاشقانه را چقدر خوب توضیح دادید. آرام شدم از خواندن این متن زیبا.ممنون

هر آن دل را که ...
***
ممنون. اصلاح شد. اشتباه تايپی بود.

داریوش عکس خوشگلی از صورت سایه داری برای طراحی یک پوستر می‌خوام. خبرشو بهم بدی ممنون می‌شم
***
دارم. می‌فرستم به زودی.

د. م.

استاد تبریگ میگم.خوشحالم که داروهات رو قطع کردی.ضمنا دستت میخچه میزداگر هفته ای یکبار از این مطالب مینوشتی که عوام چون بنده بفهمند؟ آزمودم عقل دور اندیش را بعد از این دیوانه سازم خویش را

خودم با گوش خودم شنیدم؛ «شخصی» می‌گفت: اگر خدا بذاره همون اول کار کلید جهنمو می‌گیرم، می‌ذارم تو جیبم، بعد می‌گم گم شده.

هو
آنچه را که مرا بدین رهگذر رسانید ندانم، لیک برانم که بر سبیل عشق سخنی برانم.
حضرت مولانا ابن سینا در نمط نهم اشاراتش بدین نسق قلم فرسوده که عشق فرحی است که از نیل طالب به مرتبت ذات مطلوب حاصل همی آید. خواه نیل به غایت، خواه تماشی به طریقش. بدان که استدعای ذات شی به حسب ما هو به طریق قاطبه ی اهل لاف که گزافه بر لغت عشق نعت می خورند میسور نباشد.
آنکه شد هم بی خبر هم بی اثر
از میان جمله او دارد خبر
استجابت این مقام جز به استهلاک فی وجه المطلوب به دست نیاید که حضرتت به بعض امورات لازمه از برای آن اشارت نمودی. فتبصر.

با سلام.
یادداشت دلنشینت را همراه با آواز "طفیل هستی" استاد شجریان در روزی بارانی که بوی بهار می دهد خواندم و بسیار لذت بردم.سپاس
اما ما که"همچو بید می لرزیم بر ایمان خویش" و در این یک فقره هم یقین واعتمادی به خود نداریم.البته احساس می کنم که ذره ای عدم اعتماد در راه عشق لازم و بل واجب است.اضطراب حیرت آلودی که از این عدم اعتماد بر می خیزد همان شیدایی عاشقی است. عاشق اگر یقینی هم دارد یقین به شکار شدگی و تسلیم پذیری است و نه بیشتر که "در کف شیر نر خونخواره ای جز قضا و تسلیم...".