با سلام اخیرا کتابی را از استاد رضوی تحت عنوان مکتب در فرایند تهاجمات تاریخی مطالعه کردم این کتاب تنها به بررسی مقدمه آقای مدررسی می پردازد و تنها در همین مقدمه دلایل بسیاری بر عدم صداقت ایشان ارائه می کند که قابل گذشت نیست.

گفته های مدرسی در صورتی درست است که نویسنده به بیان واقعیت بدون غل و غش بپردازد.آیا براستی مدرسی صرفا به بیان آنچه بود و هست می پردازد یا اینکه با اغفال و اغواگری سعی در فریب خواننده دارد؟
کتاب مکتب در فرایند تهاجمات تاریخی در واقع از عمق تا به سطح آوردن مطالب مدرسی است. و به نوعی می کوشد تا نسبت به زیرکی و اغواگری نویسنده خواننده را متوجه سازد.
همین که مدرسی با شیوه و ویژه منحصر ی که باید آن را تنها در مدرسی و برخی نویسندگان یافت که با همین قلم القایی و لاپوشانی مقاصد خود در قالب عبارات غیر صریح توانسته مجوز کتاب را از ممیزی ارشاد برباید باید به ایشان احسن گفت.
و درواقع مدرسی با همین قلم نیز از ممیزی خواننده به راحتی عبور می نماید بی آنکه خواننده بتواند به مقاصد پنهان این کتاب پی برده باشد.
از نام نویسنده و از مسند روحانیت و تقدس سیدی تا عنوان کتاب فرایند تکامل و تمام سطوری که در کتاب به کار رفته به شکل اغواگرانه ای خواننده را محسور و مبهوت می نماید.
در حالی که نیت پنهان این کتاب به غیر از نفی مهدویت و مقوله انتظار و جایگاه تعقل و برهان و ولایت و امامت در تشیع نبوده است.
اما نویسنده زیرک که بخشی از آن را مدیون القاب و عناوین و قلم غیر صریح و مستتر است به راحتی توانسته است خواننده را دور زند و از را ه میانبر به مقصود خود نیز راهبر شود.
سید عالی مقام جناب مدرسی طباطبایی دکتر و از تبار روحانیت با سابقه درخشان علمی کی باور دارد که چنین شخصی که خود بر بام تشیع ایستاده به نفی تشیع و به رد اصولی ترین عناصر تشیع قد علم دارد.
اما ایشان در کتاب مکتب در فرایند تکامل اساسا نیتی غیر از این نداشته است. و متاسفانه نویسنده نه به صراحت و نه به صداقت و نه به شجاعت به رد و نفی تشیع قلم نمی زند بلکه با زیرکی عالمانه تمام عیار کمر به نفی اصول تشیع می بندد.
براستی چنین شیوه ای شایسته یک قلم علمی در محافل علمی و آکادمیک است؟
و همین جاست که کتاب مکتب در فرایند تهاجمات تاریخی در بر ملا ساختن چنین قلم القایی و خود آگاهی بخشیدن به خواننده بر می آید که اشتباه نشود جناب مدرسی به تکامل تشیع در بستر تاریخ نمی پردازد بلکه به سقوط تشیع و به انهدام آن در بستر تاریخ می کوشد.
تمام تلاش استاد مرتضی رضوی بر این است تا پرده از روش اغواگرانه نویسنده بر دارد. روشی که براستی با پنبه تشیع را سر می برد و همو پس از مرگ مرثیه تشیع سر می دهد و همو طلب آمرزش نیز می نماید.
اگر بررسی این طرفند قلم مدرسی و این روش زیرکانه ایشان و این اغواگری فیلسوفانه مدرسی رد این کتاب است. پس این روش مدرسی در بررسی تشیع در بستر تاریخی آن چیست؟!!
کاش مدرسی به صراحت قلم می زد و به این اندازه به ساحت قلم و علم اهانت نمی کرد تا سیه روی شود هر که در او غش باشد.

با سلام
ترجمه این کتاب با دخالت مستقیم نویسنده بوده و اساسا دخل و تصرف در ترجمه کتاب به دست مدرسی طباطبایی انجام یافته تا در ایران چاپ و از ممیزی ارشاد عبور کند.
این هیچ ربطی به مترجم ندارد.

من فکر می کنم قسمت بدتر ماجرا آنجاست که افرادی می‌آیند و به چنین متونی استناد می‌کنند. مترجم در نمونه‌هایی که ذکر کردید (و لابد در بقیه جاهای ترجمه) به کل لحن و فضای دیگری به کتاب داده و آن را از حالت یک اثر تحقیقی خارج کرده. بعدا افرادی به این ترجمه استناد می‌کنند و این طرز بیان و این مطالب را به نویسنده‌ی اصلی نسبت می‌دهند.

در جواب سیدنا ابراهیم این گزارش را در سایت http://www.seyyedmohammadi.blogfa.com/post-289.aspx
در مورخه شنبه 1 دی1386 از یک محشی که نام شریفش میر حسینی است دیدم که شاید برای اطلاع آن سید بزرگوار مفید باشد:

نویسنده: میر حسینی
شنبه 1 دی1386 ساعت: 18:47
حقیر سراپا تقصیر دو مقاله از هاشم ایزد پناه خوانده ام یکی قریب ده یازده سال پیش در یک مجله تهران که نام شریفش را فراموش کرده ام در باره یکی از مستشرقین که در آن سال فوت شده بود با ذکر آثار او پیرامون اسلام. مقاله دوم قریب هقت هشت سال پیش در مجله شهاب (که کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی در قم منتشر میکند) در باره شهر دماوند که از آن دو مطلب استنتاج می شد یکی این که ایشان دماوندی و هم محله ای آقای عسکر اولادی است و دوم آن که مقیم امریکاست و سابقه دانشگاهی دارد که احتمالاً دانشجوی همان دانشگاه پرینستون یا دانشگاه دیگری در آن حول و حوش بوده است. شاید هم دانشجوی سابق استاد مدرسی بوده است؟

با سلام
آیا کسی از دوستان آقای هاشم ایزدپناه(مترجم کتاب)را میشناسد؟ یا جای دیگری به جز روی جلد این کتاب، نام ایشان را دیده اند؟! ظاهرا ایشان فقط همین یک کتاب را ترجمه کرده اند.
کسی به خود آقای مدرسی دسترسی ندارد که از ایشان بپرسد؟
ممنون
***
من هم به اندازه‌ی شما می‌دانم.

پاراگراف مورد نظر در این ویرایش چنین است:

With these hadiths compiled and organized systematically, the Shi’ite community now came to learn that the Prophet and the earlier Imams had not only predicted the exact number of the Imams but had even disclosed to their confidants and close associates the full list of names, including that of the vanished one that was the last on the list.

Many, however, questioned the originality and authenticity of these hadith. Their main, albeit unsustainable, argument was that if these hadiths were correct and original and the names of the Imams were already determined and well known from the time of the Prophet, in fact, from antediluvian time, then why had all those disagreements on the question of succession occurred among the Shiites, and why had all the many sects been formed, each following a different claimant to the Imamate? Moreover, many of the authorities on whose authority those hadiths are quoted, such as Abu Hurayra, the companion of the Prophet, and Abd Allah b. al-Hasan, belonged to other groups. Why should one follow a false doctrine when he himself had heard and more importantly, had quoted the true doctrine from the Prophet or Imams?

متن پاورقی مورد اشاره شما:

It has to be reemphasized that, as explained before, this book is all about religious history and not the creed. As a matter of doctrine, the extremely widespread transmission on this topic, verified by an unlimited number of external evidence, can only lead to a single, categorical conclusion. No fair and well-informed observer can deny that the names of the future Imams should have already been known to the Prophet and the previous Imams, as well as those whom they informed. What is at stake here is how the Shi’ite community, that is, the commoners, everyone apart from the confidants of the Imams, came to learn about these facts. Truth of a matter is different from its public acknowledgment. It is this latter which is discussed above and not the first.
***
يک دنيا ممنون. بسيار از ابهامات را حل می‌کند اين‌ها.

دوستم

من هم تأیید میکنم که پاورقی مورد اشاره و جمله مربوط به ابوهریره در ویرایش دوم هست ولی عبارت کتاب (و همچنین ترجمه) نقل از ابوهریره را با دید انتقادی نگاه میکند یعنی می خواهد بگوید چگونه می شود پذیرفت کسی مثل ابو هریره یا عبدالله بن حسن که دو قرن پیش تر زندگی میکرده و ارتباطی هم با خاندان پیغمبر نداشته اند لیست دوازده امام را میدانسته اند؟ اگر میدانستند چرا خودشان شیعه نشدند؟

ضمناً چون آشکارست که شما خودتان اهل فضل و دانشگاهی و همکار عزیز خود ما هستید می خواستم عرض کنم اگر در امریکا هستید و به کتابخانه های دانشگاهی دسترسی دارید ویرایش دوم کتاب جناب دکتر مدرسی طباطبایی در کتابخانه ها زیر شماره BP194 .M63 1995 است. از این ویرایش استفاده بفرمایید.
***
من در توضيحات قبلی هم اين را آوردم. تمام حرف من هنوز به قوت خود باقی است. ترجمه از متن اصلی آشکارا فاصله گرفته است ولو خود مؤلف هم از آن آگاه بوده باشد. اساساً وقتی کتابی از اين جنس نوشته می‌شود نويسنده بايد سعی کند ساختار استدلالی محکمی با توجه به مستندات غير قابل انکار ارايه کند و نتيجه‌گيری را به خواننده واگذار کند. مترجم در اين کتاب نقش خواننده را هم به عهده گرفته است و پيشاپيش به جای خواننده نتيجه‌گيری می‌کند و داوری‌های خود - و نظام حاکم بر جامعه - را می‌خواهد در ذهن خواننده بنشاند. اين‌جای کار است که ايراد دارد. به هر حال، در خصوص همين دو موردی که من از متن انگليسی چاپ اول و متن فارسی نقل کردم، شما اگر دسترسی به چاپ دوم داريد، لطف کنيد همین عبارات را نقل کنید تا در مقايسه ببینيم چقدر تفاوت بین اصل و ترجمه وجود دارد.

عزیز: وقتتو روی این چاپ که داری نگذار ، چاپ دومو پیدا کن چون روشنه که ترجمه از رو اونه. "ابوهریره صحابی پیامبر و عبدالله بن حسن" در اصل انگلیسی هست. پانوشت عیناً تو صفحه 127 (دو خط آخرش تو صفحه 128) هست. "اسرارداران امامت و صحابه خاص" هم هست: the confidents and close associates of the Imams اما "بی خرد" و "کوتاه فکر" نیست. در پست قبلیت هم "سرباز گمنام" بود ولی "غم انگیز" نبود. فکر میکنم منظور نویسنده از "جانبدارانه" در این یادداشتی که مجید شیرازی در پست قبلیت گذاشته بود همین کلمات عاطفیه. ولی گاهی مترجم کار دست نویسنده داده مثلاً در صفحه 15 زیراکس من از اصل انگلیسی نویسنده میگه: Hisham b. al-Hakam's theory of the Imam's divine protection against sin and error, as distinct from his purity, ...یعنی "نظریه عصمت امام از گناه و اشتباه در برابر نظریه طهارت امام". مترجم چون نفهمیده این جمله آخر به کجا می خوره اونو کلاً حذف کرده که در روزنامه ها به مؤلف گیر دادن که عصمت امامو انکار کرده در حالی که اگر اون جمله رو نزده بود این گرفتاری پیش نمی اومد.

ولی در مقایسه با ترجمه هائی که این روزا از کتابای ادبی و فلسفی و غیره می شه، که واویلاس ، کار این مترجم خدائیش بد نیستش. اگر می دونستی مترجمای ایرونی چه بلائی سر کتاب مردم میارن رو سر این ایزدپناه قند می سابیدی و اسفند دود می کردی!
***
من بحثی ندارم. می‌پذیرم که لابد بعضی از اختلاف‌ها به خاطر این بوده است که ترجمه از روی ويرايش دوم بوده. اما مسأله‌ی اصلی هنوز به جای خود باقی است. با اين فرض تنها «بعضی» از مشکلات حل می‌شوند و آن نگاه کلامی و جدلی که سايه‌ی سنگين‌اش بر ترجمه هست، هنوز وجود دارد. همين تعبير «کوته‌فکر» و ده‌ها نمونه‌ی شبيه به اين است که ترجمه را مخدوش می‌کند و تمام حرف من همين است. و البته ده‌ها ترجمه از آثار و متون فلسفی هست که وضع‌شان پريشان است. منتقدان لابد به آن‌ها هم ايرادهای‌شان را می‌گيرند. من اين يکی را مطرح کردم که به نظرم مهم آمده بود.

سلام،
متسفانه با همه ممیزی ها و تحریفات موجود در ترجمه که شما از آن نالیدید؛ هنوز کسانی هستند که تاب این کتاب را نمی آورند. من هم به توصیه یکی از دوستان این کتاب را خریدم. جالب بود که کتاب فروشی های اطراف خیابان انقلاب باوجود مجاز بودن کتاب، ترجیح می دادند که کتاب را در غرفه های خود نگذارند ...
s