درروایت ازپیامبر{صلی اله علیه وآله} آمده بعدازمن آیات محکم رابگیریدودرآیاتی که متشابه هستند سکوت کنید{چون توان درک آن بدون وجودامام ناممکن بوده وگمراه میشویم}

آیااین مقاله به انگلیسی هم در دست است؟
***
لينک اصل انگليسی مقاله در متن موجود است. دوباره اگر متن را بخوانيد و روی لینک‌ها کليک کنيد به متن انگليسی می‌رسيد. در پایان متن فارسی رادیو زمانه هم لينک به متن انگليسی موجود است.

بحث جالبی است.

داشتم کتاب مقالات شمس را ورق میزدم عبارت زیر از قول شمس تبریزی به چشمم خورد:
«من قرآن را به آن تعظیم نمیکنم که خدا گفت. به آن تعظیم میکنم که از دهان مصطفا برون آمد. بدان که از دهان او برون آمد».

داریوش جان «بسط» را خوانده‌ام. اتفاقاً ابهامات من نیز مثل همیشه به این علت است که سروش یک کتاب می‌نویسد و نظری، بعد تمام! من در حاشیه‌ی کتاب مذکور سوالات و ابهاماتم را نوشته بودم. سر فرصت همه‌شان را اگر به مصلحت بود با نظر کسی مثل خودت که سروش را می‌شناسی و با افکار و عقایدش دم خور بودی، روی وب می‌گذارم یا برایت ایمیل می‌کنم تا اگر مجالی بود جوابی بیابم. احساسم هنوز این است که این نظریه‌ی سروش هنوز جای کار دارد. احساس نزدیک به یقینم می‌گوید که جایی از کار دارد می‌لنگد. روح و روانم راضی نشده. چه کنم؟ با یک مصاحبه و یک توضیح اجمالی مانند آن‌چه شما نوشتی که نمی‌توان انتظار داشت تمام ابهامات حل بشود. به‌جد معتقدم سروش در توضیح و تبیین نظراتش کم کاری و خست ورزی می‌کند.
***
عزیز برادر،
حق داری برای‌ات مبهم باشد. نکته‌ی مهم اين است که اولين چيزی که بسياری از آن ممکن است بفهمند و توجه به مبناهای سخن سروش نکنند اين است که اين سخن به معنای حذف کامل خدا و حذف جبرييل و حذف دين است. در حالی که من هرگز چنين چيزی استنباط نمی‌کنم. سعی می‌کنم در يادداشت‌های ديگر بيشتر توضيح بدهم. بگذار فراغتی حاصل شود.

بهتر بود بحث را خوب می‌پختید، سپس عنوان‌اش می‌کردید. تا همین جا هم هم بحث سروش، هم شما دارای نکات ابهام آمیز فراوان است. برای مثال داوری تاریخ چگونه است که با سنت فرق دارد؟ قرآن با تمام مصائبی که در همین تاریخ بر آن رفته همان
است که بوده. چیزی غیر از این نظر دارید؟
***
به گمان من کسی که با پيشينه‌ی سخن سروش آشناست و از با خبر است و «بسط تجربه‌ی نبوی» را خوانده است، بحث ابهام ندارد. من هم در يادداشتی جداگانه سعی می‌کنم برخی نکات را بيشتر باز کنم. اما اين‌که تاریخ داوری متفاوتی دارد به اعتقاد من کاملاً روشن است: بسياری از مسلمانان و متکلمان، فقيهان و فيلسوفان مسلمان عملاً در زندگی به پاره‌ای از احکام قرآن عمل نکرده‌اند و راه خلاف آن را رفته‌اند و اين محکم‌ترین گواه بر تاریخی بودن آن است. (مثال نماز جمعه را که به ياد داری؟ حرمت برگزاری نماز جمعه در زمان غيبت امام و الخ). پس آری، داوری سنت با داوری تاريخ درباره‌ی جاودانی بودن «همه‌»‌ی آن‌چه در قرآن آمده است فرق دارد. سنت همه چيز را بدون حتی يک «واو» جابه‌جايی می‌خواهد، می‌طلبد و خواستار عمل به آن است. اما به تاريخ اگر نگاه کنيم اين اتفاق هرگز نيفتاده است. اين مختصر چيزی بود که الآن به ذهنم می‌رسد. شرح‌اش را بعدا مفصل‌تر می‌نويسم.

سلام. اجازه هست یک نفر بی مزد و منت که دستی بر طراحی وب و اموراتی از این قبیل دارد و گاهی نیز کلمات افسارگسیخته اش را به اسم دلنوشته به خورد اجتماع می دهد؛ مهمان حلقه ی ملکوتتان گردد؟ می دانم زحمت می کشید و از طریق ایمیل مرا دعوت خواهید کرد!
***
خوش‌ام آمد از اين همه اعتماد به نفس. ولی پاسخ همان است که همگان تا به حال گرفته‌اند. متأسفانه امکان‌اش نيست فعلا.

صاحب ارض عریض و شریف ملکوت

کاش بیشتر در این مقال و مقاله می نوشتی و به متن و محتوا نیز می پرداختی. و کاش هنوز ملکوت فضای طرح و نقد آرائی این گونه بود.

در باب پرسش پایان متن، آیات تحدی که تا کنون بیشتر بر اعجاز لغوی قرآن دلالت داشته اند، حاوی برهان جاودانگی آن هم هستند. این که پیامبر رحمة للعالمین و رسول کافّه است، علاوه بر جهان شمولی پیام وحی محمدی بر جاودانگی آن هم اشارت دارد.
شاید اشاره ای به برخی آیات مانند آیات آغازین سوره ی نجم (و ما ینطق عن الهوی؛ ان هو الا وحی یوحی) در کنار اشاره ی پاره ای دیگر از ایات مانند آیه ی 25 سوره ی مدثر - که از قول کافران نقل می کند که(ان هذا الا قول البشر) -و ادامه ی آن که قرآن را ذکر، ذکری و تذکره ای برای بشر می خواند، موضع جناب سروش و تفاوت آن با دیگر اسلام شناسان را بهتر بنمایاند.
تفاوت وحی قرآنی با وحی اناجیل اربعه، (در کنار برخی شباهت ها) از قضا در شخص و شخصیت پیامبر و تفاوت ان با برداشت رایج از شخص و شخصیت مسیح در میان مسیحیان است. در حالی که عیسای ناصری، در برداشت کاتولیک به عنوان پسر خدا و خود خدا، و تجسد زمینی او، و کلام مجسد و مجسم الهی شناخته می شود، حضرت محمد (ص)، فقط رسول و بنده ی خداو بشری است که وحی را دریافت و منتقل می کند (و ما انا الا بشر یوحی الی).
نکته ی مغفولی در ایم میان وجود دارد و آن این که چرا تعامل خداوند با انسان،از تجربه ی بشری و تاریخ تحریف ادیان بهه دست انسان تأثیر میپذیرد و فعل الهی با ظهور نقص های تاریخی انسان در حفظ پیام وحیانی متحول می شود.
واضح ترین نمونه ی این تغییر در بیان وحی، در تفاوت بعثت و کیفیت آفرینش و گزینش پیامبران و القاب آنان دیده می شود و این که چگونه این روند از عیسا (پیامبر، فرزند خدا و تجسم خدا و خود خدا در اقنوم پسر) به محمد، بشری بنده و رسول و نبی دگرگون می شود.
در باب دخالت تجربه ی نبوی در کلام وحی، به گمان بسیاری مرحوم مهندس بازرگان سخن آخر را گفته و نظام قبض و بسط وحی به نسبت احوال شخصی پیامبر را به تفصیل ریاضی نشان داده است؛ کاری که به قول مرحوم دکتر شریعتی خود معجزه است!
****
ممنون بابت اين يادداشت پربار. اتفاقاً ملکوت دقيقاً جای چنين بحث‌هايی است. فعلاً به اختصار می‌گويم که بيشتر آن‌چه را که نوشته‌ای سروش در موقعيت‌های مختلفی پاسخ داده است (یا توضيح خود را ارايه کرده است). از ديدِ من هم بعضی از اين‌ها که گفتی کماکان قابل جمع با نظر سروش هست و هيچ کدام از اين‌که منافاتی با سخن سروش ندارد. شرح‌اش را در يادداشتی جداگانه سعی می‌کنم بياورم. به هر حال سخنِ سروش هم يک نظر است و چنان‌که می‌نمايد نظری است گره‌گشا. درباره‌ی جزييات سخن‌اش البته می‌توان بيشتر گفت‌وگو کرد.