یعنی اصولا گفتمان حق و باطل ممکن نیست! چون باطل اگر اهل گفتگو بود که باطل نمی شد! و اگر خودش را قبول نداشت که بر بطلانش اصرار نمی ورزید قبول
اما پیروان مکاتب حق و باطل حق دارند با مشاهده مناظره طرفین دعوا ! خود بر طبق فهم و درکشان قضاوت کنند. پس گفتگو همیشه محکوم نیست.
بالخره ما از شکم مادر به این ور که حق یا باطل نبودیم
درست است !؟
***
دوست عزيز،

يک نکته‌ی مهم در اين بحث اين است که هر چه بار دانشِ آدمی بيشتر شود و معرفت‌اش عميق‌تر، سخت‌گيری و خط‌کشی‌های‌اش کمتر می‌شود. فاصله گرفتن از دوگانه‌ی حق و باطل به معنای چشم پوشيدن از لغزش‌های بشری نيست. جهان را سياه و سفيد نديدن به معنای بی‌دقت شدن و لاابالی و هردمبيل شدن نيست. معنای اصلی‌اش فاصله گرفتن از جزميت و خودخواهی و تنگ‌نظری و همه جز خود را مبطل دانستن است. و گمان می‌کنم در این نوشته و نوشته‌های ديگر وبلاگ منبر اين نکته به کرات تأکيد رفته است.

یک مشکل بعضیها همین است . امر بر ایشان مشتبه شده یا فیلم کرده اند عوام را که در غیاب معصوم میتوانند با کسب نمایندگی انحصاری از خدابشوند حجت حق بر زمین و در نتیجه هر کس و هر گروه و هر جریان نا همساز با انها میشود عین باطل و در روش کار هم سعی میکنند ادای پیشوایان را در بیاورند تا بشود توجیه اعمالشان...
[...]
اینست که گاهی فکر میکنم القاعده و طالبان و [ ...] سر و ته یک کرباسند .
همه اینها باعث نمیشود که دربست بیفتم به آبشخور پلورالیسم
اتفاقا یادداشت اخیرم با عنوان مطلق نگری بی ربط با این مساله نیست

با شماموافقم که سیاه و سفید نبینیم...اما معنی آن را این نمیدانم که حق مطلقی وجود ندارد...حق و باطل یک طیف است ..اکثریت در جایی از طیف قرار گرفته اند و در نتیجه نه کاملا حق اند و نه کاملا باطل...اما در دو سر طیف حق مطلقی وجود دارد و باطل مطلقی