قبله ی عالم به سلامت،
مصدع شدم ذکر خاطری کنم از مرحوم جان کين رضی الله عنه که موقع احتضار فرمودند: untimely را خرق عادت می دانيم.
و بيچاره عين القضات! چه ساده قضاوت می شود به روضه ی علوی و صفوی! و چه ساده به دار می گردد که قضات زمانه اش آنهمه شمع را اگر به تارک کتاب شاهد می ساختند و بر تن او خاموش نمی کردند، اندرونی اينهمه دلگير نمی بود که هست.
غرض، در ايوان بارگاه ملکوتی دلتنگ نشسته بوديم مرقوم سلطانی را مرور می کرديم گفتيم نقی هم زده باشيم به تمهيد. سايه ی سلطانی مستدام.
وليعهد دلتنگ

سال 74 نشر نی کتابی چاپ کرد به نام « خاصیت آیینگی » در نقد حال و گزیده ی آثار عین القضات به قلم نجیب مایل هروی.
نمی دانم به چاپهای بعدی هم رسید یا نه.

***

درست می‌گوييد. من فراموش کرده بودم کار نجيب مايل هروی را. راست است و بايد حق‌اش را ادا کرد.

ممنون،

داريوش

I would love to hear more about Ayn al-Quadat. could you write a summary of the book in your blog. appreciated. thanks

سلام دوست عزیز.وبلاک بسیار وزین و دلنشینی دارید.آفرین بر اینهمه پشتکار.خوشحال میشم اگه ما راهم قابل بدونی.....شاد باشی و سر بلند...

سلام

اگر وقتی شود باید یک سری از این کتابها را خواند. من تا به حال از این نوع نوشته نخواندم. کششی نداشته. فقط همین.

salam ba ejazat man raftam too view source bad fekr konam in moshkele ahangaye ghesmate digaran ke nemiad male sitie ke toosh ahangaro upload kardi ( http://www.nowaroniran.com ) chon man raftam too sitesh ama baz nashod error dad age mitooni zoodtar dorostesh kon midooni cheghadr ba ahangat hal mikardam

با عرض سلام
تذکر دو نکته را لازم دیدم که عرض کنم یکی در مورد عنوان کتاب و دیگری در مورد خود عین القضات:
1- ترجمه untimely به "نابهنگام" غلط نیست ولی از لحاظ فلسفی و عرفانی بمعنی امر "خلاف امد عادت" و یا "خلاف عادت" است که چنانکه میدانید معنای مفصلی دارد و تعبیر دیگری است از کلمه paradoxal .
2- شاید یکی از عللی که باعث شده جناب قاضی چندان مورد توجه بزرگانی که بعد از او امدند قرار نگیرد و اثارش متروک بماند این بوده که در نوشته هایش بیش از حد خویشتن را ستوده و خواننده را تحقیر و تحمیق کرده و در این کار لحن ظرافت اخلاف خویش را نداشته و درشت سحن و اشتلم گو بوده. از این لحاظ اورا مقایسه کنید با جناب احمد عزالی یا مولانا و دیگران.
3- نکته دیگر اینکه خیلی منصفانه و محرمانه نگاه کنید به ستایش های اغراق امیزش از خلفای سه گانه و کم اعتنائی و حتی سکوتش در برابر سیدالاولیا و الموحدین امیر المومنین علی علیه السلام!!! بقول خواجه
جای انست که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خذف می شکند بازارش
اقای کدکنی درست فهمیده که عین القضات شیخ بی استاد بوده. ساغر او از شراب حکمت باب مدینه علم تهی است و در کلام او بوئی از مسک ولایت امیر بیان بمشام نمیرسد.
من به ساحت بزرگ ایشان چسارت نمیکنم ولی گلی را که بوی روضه مرتضوی ندهد نمیبویم. این نکته شرح و تفصیلی می طلبد که جایش اینجا نیست.
پیش از اینکه از گفته من مکدر شوید یکبار دیگر اثار قاضی را از این لحاظ مرور بفرمائید.
با احترام

***

حضرت آقای زند،

در باب نکته‌ی اول‌تان ان شاء الله بعداً توضيحکی خواهم داد. درباره‌ی نکته‌ی دوم، به گمان‌ام کمی تا قسمتی شتابزده داوری کرده‌ايد. اگر از اين زاويه بخواهيد به عين القضات نگاه کنيد، مطئمناً وضع حلاج و ابوسعيد ابوالخير از او بهتر نيست. از نگاه عيب‌جويانه اگر بخواهيد به اين‌ها بنگريد، نگاه‌تان از اساس ايراد دارد. وانگهی در تمامی اين مسايل نه من صحبت از اين کردم که چه کسانی از او سخن گفته‌اند و چه کسانی سخن نگفته‌اند و نه من چيزی را از مؤلف کتاب در اين مورد نقل کرده‌ام. از اين‌ها که بگذريم مگر ميزان اعتبار و قدر کار يک مؤلف در اين است که چند نفر به سخنان‌اش توجه کنند؟! حيرت می‌کنم از اين ميزان غريب و عامه‌پسندی که برای «معرفت» در کار کرده‌ايد. بر اين قياس اگر بخواهيم حساب کنيم (با عرض پوزش و شرمندگی) حساب شيعيان با کرام الکاتبين است چون به کثرت نفرات هم اگر توجه کنيم، شمار اهل سنت از شيعيان بيشتر است. پس نه فزونی افراد و نه توجه اين يا آن عالم، نه ملاک حقانيت است و نه ميزان اعتبار اخروی و معنوی. لطفاً حساب مسايل ذوقی و معرفتی را از سليقه‌ها و پسندهای شخصی‌تان جدا کنيد. در نقد اين تعبير شتابزده‌ی حضرت‌تان شواهد بيش از اين‌هاست. مشکل عين القضات با «علما» و «اهل معرفت» نبود. معضل اصلی او اهل سياست بودند.

در باب نکته‌ی سوم‌تان هم باز من حيران‌ام از اين داوری‌های تنگ‌نظرانه‌. مگر به باور شما از اين حيث (غلظت شيعه‌گری) وضع ملای رومی از عين القضات بهتر است؟ يا حلاج يا خواجه عبدالله انصاری يا شهاب الدين سهروردی و ابن عربی و غيره؟! برادر جان!‍ پيش از اين‌که خودتان را معيار حق و باطل قرار بدهيد و به نيابت از حضرت امير و کل جهان تشيع حرف بزنيد، اندکی درنگ کنيد و حداقل همه‌ی آثار عين القضات را بخوانيد و اين بغض و دشمنی آشکار را با خلفای سه گانه کنار بگذاريد. رها کنيد اين بحث‌های فرقه‌ای و متعصبانه را برادر. به فرض هم که عين القضات چنين باورهايی داشته باشد، گو داشته باشد! مگر من و شما وکيل و وصی حضرت امير هستيم؟ مگر قاضی همدان خدای ناکردی بغض و نفرتی از مولا علی داشته است؟ اين نکته‌ی آخرتان تنها برای من ما‌يه‌ی تأسف است که شما اين مقولات را از منظر قرائت‌های خشک فرقه‌ای می‌بينيد.

داريوش.

That is very nice to see this, Can you say more about this book.
Thanks fdor youe great BLOG.

Best Davoud
Sweden

غزلی گفته ام.تقدیم به شبهای روشن داریوش عزیز;
تو را به موسم هجر من نزار چه کار؟-
دوباره آمده ای پای این مزار چه کار؟-
نشان داغ غمت بر دلم چه دیدن داشت؟-
بگو که آمده ای سمت لاله زار چه کار؟-
به زخمه زخمه دلم ,نقش یادگاری کیست؟-
بپرسم از که زد این نقش یادگار چه کار؟-
به ره زدی و شبی دین و دل که بردی ,هیچ,-
کسی نگفت: تو را با سر سوار چه کار؟-
به خون تپیدم ازابروت و لیک حق با توست-
کمان زه زده را جز دل شکار, چه کار؟-
نشسته دامن اشکی به دیده ام, خوش باش-
که ابر را به سرانجام آبشار چه کار؟-
از این تبه شده بگذر, به راه خویش برو-
سمند هی زده را با غم غبار چه کار؟-
خیالت آمد و باید دوباره گر گیرم-
مرا به (( چون و چرا و تو را چه کار )), چه کار؟-

اولاً که شکسته نفسی میکنین ... سن و سالی ندارین که!
در ثانی خب اینقدرا هم نباید حالتون گرفته شده باشه!
میتونی به فارسی ترجمه ش کنی که بقیه هم استفاده کنن
راستش من تعجب میکنم که اینهمه فارسی زبونا و ایرانیا به زبون انگلیسی اثرهای خوب به یادگار گذاشتن و در مقابل کم اند آثارِ این دوستان که به فارسی ترجمه شده باشه ... مثلا پرفسور نصر